Je ziet twee pakken crackers met verschillende woorden op de voorkant. Draai de pakken om en zoek in de tabel naar het aantal grammen voedingsvezel. Voor de vermelding kan het getal per 100 gram of per 100 kilocalorieën bepalend zijn. Voor je lunch heb je daarna het gewicht van jouw portie nodig, bijvoorbeeld twee crackers van samen 24 gram.
Lees de twee vermeldingen apart
In de Europese bijlage bij de regels voor voedingsclaims staan deze grenzen.
| Vermelding | Per 100 g | Per 100 kcal |
|---|---|---|
| Bron van vezels | Minstens 3 g | Minstens 1,5 g |
| Vezelrijk | Minstens 6 g | Minstens 3 g |
Eén van de twee grenzen in de rij is voldoende voor die vermelding. De grenzen gelden voor het product dat volgens de aanwijzingen van de fabrikant klaar is om te eten. Voor crackers die je zo eet, lees je de waarden op de verpakking.
Reken de energiebasis uit
Neem als voorbeeld een bereid bonenproduct met 4,8 g vezels en 150 kcal per 100 g. Voor de kolom per 100 kcal deel je 4,8 door 150 en vermenigvuldig je met 100. Dat geeft 3,2 g per 100 kcal. Het voorbeeld ligt onder 6 g per 100 g, maar boven 3 g per 100 kcal.
Controleer dat de twee getallen uit dezelfde kolom van de voedingswaardetabel komen. Deel geen vezelwaarde per portie door een energiewaarde per 100 gram.
Reken daarna met je eigen portie
Neem je 24 g van een cracker met 8 g vezels per 100 g, dan krijg je 8 × 24 ÷ 100 = 1,92 g, afgerond 1,9 g. De etiketwaarden in beide voorbeelden zijn gekozen om de rekensommen te laten zien. Weeg je portie of lees hoeveel één cracker weegt, zodat je de tabel van je eigen verpakking kunt gebruiken.
Kies je tussen twee soorten, vergelijk dan de hoeveelheden die je werkelijk wilt eten. Bij crackers en knäckebröd kiezen komen ook het gewicht per stuk en het beleg aan bod. Bekijk bij vezelrijk eten welke bronnen je verspreid over je gewone maaltijden gebruikt.